Happy Fucking Birthday

Happy birthay sa author ng blog na to. 24 years of existence. Wow. Didn't know you'll make it this far. But are you happy?

May pera, girlfriend, job ka na. Kumpleto pamilya mo. You are young. You've got the world. Pero bakit ka nagpopost dito sa blogsite mo? Actually, may readers ka ba? Haha

Sa totoo lang, tangina kasi ng araw na to. Every birthday ko, absent ako. Mainly kasi anti-social ako. Ayokong kinakantahan ng Happy Birthday sa classroom, or binabati ng paulit ulit. Dati nung nagaaral pa ko, laging di natataon sa pasukan birthday ko. Bakasyon pa birthday ko. Epal na kasi DepEd so kelangan ko magabsent. Another reason is ayoko mangtreat ng tao. Ayoko manlibre. Ngayong nagwowork na ko, I vowed na magleleave ako ng birthday ko. And I've got another reason. Ayoko ma-stress, ayoko mainis. Gusto ko masaya lang. Na kahit isang araw sa miserableng buhay na to eh masaya ako. As in allocated yung day para gawin yung tingin kong makakapagpasaya sakin.

Pero as luck may have it, may mga nangyari before my birthday. May nagkasakit ng malala na malapit sakin and eventually died, 4 days before my day. I've been planning to hold a party para sa bday ko pero di pwede kasi mali tingnan. Yun nga lang mga Friday night outs, ang hassle na ipost sa FB kasi baka majudge ako. So wala ako nagawa kundi wag magpost, wag magparty and all. Kahit sabihin mong shit person ako, may puso ako. So affected ako sa nangyari. Kaya di ko rin macelebrate yung day. Dagdag mo pa yung mga taong "friends" mo daw pero ni hindi ka tinext or nagpost sa fb or nagmessage man lang. Cunts.

Yun yung masakit kasi may pera ako. Akala ko pag may pera na ko, oks na. Masaya na. Problema, wala pala talaga akong ganun kadaming kaibigan.

I may seem friendly and a lot of people may know me pero on my special day, soooooooobrang konti ng nakaalala - even with Facebook reminding them. So gagawin ko nalang, pahahalagahan ko tong iilan na bumati kasi sila yung real friends ko. Yung iba, magaling lang pag kelangan nila ng kasama or kausap or makikinig sa rants nila. Tangina nyo di ko na kayo rereplyan (asa).

Minsan naisip ko na nga lang, bakit ko nga ba pinayagang tumuloy yung mga tao sa buhay ko? I mean, life was better when I was a lone ranger. Yung mga tao, they come and go and I don't care. Ngayong may mga taong mahalaga sayo and you expect things from them, saka ka nila nilelet down. How I wish maging bato uli yung puso ko and just won't care. Nung time na yun, mas sikat pa ko e. Kesa ngayon na shit lang ako ng lipunan. One of the commons.

I don't feel this day as special. Para lang siyang day na naka sick leave ako kasi tinamad ako pumasok sa work. Added lang e gagastos ako at magpapakain (appreciate it fam) at medyo may mga taong nagtetext at nagpm na sakin. Konti pero treasured.

Amidst all this, lahat ng pagdadrama ko, thankful ako sa naabot ko. Maswerte pa din ako. 24 years old pa lang ako. Maybe I'm rushing things. Maybe I should stop and just enjoy the view.

How to go to Mckinley Hill

I am working in Mckinley Hill so trust me.

First day ko sa job ko, naghanap ako sa internet on how to get to Mckinley Hill. All they said is ride a jeepney. E di ginawa ko. Tapos ang layo ng nilakad ko. :( So I decided to make this blog post para matulungan ko yung other employees na pupunta ng Mckinley Hill.

Wait, ano ba meron sa Mckinley Hill? Andito yung Science Hub Tower 1, 2, 3, 4. Andito din yung Accenture building at iba pang mga building. Andito din yung under construction na Venice Piazza Mall.

So pano nga ba papuntang Mckinley Hill?

Option 1: Magallanes
 Kelangan mo muna makarating ng Magallanes. Paki-search sa net papunta dun. To be exact, sa San Lorenzo Place yung shuttle van. Under construction tong condo building na to. May terminal dun ng bus and shuttle. Katabi ng Wilcon Depot yung terminal. Papuntang San Lorenzo place from Makati, pwede ka sumakay ng jeep labeled as MANTRADE, KAYAMANAN-C. Pagdating mo doon, dalawa yung bumabyahe. It's either shuttle van or bus. Di ka mamimili kasi may schedule sila kung sino babyahe. 25 PhP ang pamasahe papuntang Mckinley. Umaga hanggang madaling araw (since Mckinley Hill is home to a lot of BPO Offices) ang byahe.

Pag sumakay ka na, Tulog ka muna. Unang stop ng shuttle van/bus is sa isang bus stop. Maganda na alam mo saan located yung office na pupuntahan mo. Next stop is sa overpass. Kung pupunta ka sa Venice Mall, dito ka na bumaba. Next stop ay sa may tapat ng Accenture. Next ay sa Science Hub 1 at next ay Science Hub 2 & 3 at next ay punta na siya sa may Emperador Stadium.


Option 2: Ayala (Parksquare)
Pakisearch sa google papuntang Parksquare. Pagkarating mo doon may shuttle din papuntang Mckinley Hill. Mas mabilis ng 2 minutes mapuno kesa sa Magallanes. Wala nga lang ata bus dito. Yung pamasahe at stops nung shuttle, parehas lang din kung from Magallanes.

Option 3: Jeep from Guadalupe/ Jeep from Market Market 
Eto yung usual na route na makikita mo from internet. Search mo nalang. Sasabihin naman ng Jeepney driver na "Mckinley" tapos bababa ka. I wouldn't advise this since malayo layong lakaran yan.


Okay. Nakarating ka na ng Mckinley Hill. Pero pano ka uuwi???

Maraming routes dun. May papuntang Taguig, may papuntang Magallanes meron pa nga ata papuntang Alabang at kung saan saan pa. Saan sila makikita? Sa may Emperador Stadium parking lot. Sa may Wells Fargo Building, andun yung bus papuntang Magallanes. Humihinto din yung bus papuntang Magallanes sa kanto ng Mckinley na bus stop. Yung papuntang C5, di ko na alam. Mehehe.

Ayun, sana nakatulong. Don't forget to leave a comment kung may errors or kahit ano pa mang reason. 

Merry Fucking Christmas

Time of giving daw. E puta mga mall lang masaya ngayon e. Namimiss ko yung pasko nung bata ako.

Namimiss ko yung Santa Clause. Namimiss ko yung Christmas tree, buo na pamilya, Christmas songs sa radyo, Parol sa mga lamp post, Christmas lights kahit saan at mga nangangaroling na masayang kumakanta. Ngayon kasi parang ang pasko para na lang sa pera lahat. Wala na yung spirit.

Sa totoo lang, di naman totally tungkol sa pagtuligsa ng pasko ngayong taon yung post ko. Halo halo to at nagkataon lang na December 25 ako nagstart magpost at December 26 na ko natapos. Sisimulan ko siguro sa mga bumabati sa akin ng Merry Christmas. Nung elementary and High School kasi ako, di sa pagmamayabang, medyo kilala ako sa school namin. Makakapagattest ang mga kaklase at school mates ko nyan. Lalo nung high school. Kahit lower o higher batches samin, kilala ako. Because of that, NAPAKARAMI kong natatanggap na Christmas greetings. Tang ina sobrang saya. Bukod pa yun sa madaming regalo kong natatanggap. As in flood yung phone ko (naglalag pa nun phone ko) tapos daming message sa facebook or YM. Ang saya. Ngayon wala. Salamat sa iilan na nagmessage sakin sa fb at iilang nagreply sa texts ko. Kung di pa ko nagtext, di pa ko maaalala. Yung iba, ni hindi nga nagreply. Haizzzzz.

Eto pa isa kong issue. Super iba na talaga ng Christmas for me. As in ni wala kaming Christmas tree, walang noche buena at eto pa, di ako nag simbang gabi. Pinilit ko na nga lang magkaroon ng Christmas light sa labas ng bahay. Anyway, ako kasi yung tao na palaging masaya pag pasko. Dati pag usapang pasko, ako pinakaexcited. Putang ina pag pumasok ang December, super excited na ko. December 23 pa lang di na ko makatulog. Ganun ko kagusto tong season na to. Kaya nga di ko nagets na parang waley lang ngayong taon. Ewan kung dahil ba sa depression ko o dahil talagang ayaw iparamdam sakin ng paligid na Christmas season na. Pinangako ko sa sarili ko kahapon (Dec. 24) na kapag nagkabahay ako or sariling pamilya, kahit mahirap kami, icecelebrate pa din namin ang pasko. Magbubukas pa din ako regalo kahit mumurahin lang. Mafeel ko lang uli yung pasko. Kasabay sa pangakong to e yung babaeng pinagcommitan ko. In short girlfriend. Pero isang pagkakamali lang (namali ako na nabigay ng oras so di kami nagkita ng Dec 25), wala na. Malungkot na agad pasko nya. I mean wtf di mo man lang nafeel effort ko pasayahin pasko mo. Na kahit broke ako gusto kita bilhan ng regalo. Na kahit super traffic at claustrophobic ako, nakikipagsiksikan ako sa mall makipagkita lang sayo. Na kahit magsinungaling ako sa parents ko kasi ayaw ako paalisin matapos akong manakawan ng Iphone 6+ e wala pa din pala. Di pa din siya masaya. Yun yung pinakamasakit e. Kasi alam ko, sa sarili ko, na maging masaya lang siya, kahit papaano magiging masaya na din ako this Christmas, pero wala e. Ewan ko kung pang commitment ba talaga akong tao.

Masakit kasi di man lang ba akong magiging masaya na ako lang? I pray na sana bumalik yung dating ako. Yung di ko kelangan ng iba para maging masaya. Pero siguro kaya ako masaya dati kahit ganun kasi nafeel ko madaming taong may pakialam sa akin. Ngayon kasi parang wala na talaga.

Ayun. Alam ko namang walang magbabasa nito and shit pero malay natin pag namatay ako tapos sumikat yung pagkamatay ko, ma-trace tong blog na to.

Update lang sa job ko: May trabaho na ko! And good paying. Parang BPO pero wala na kong pake. Di naman call center. Pero offshore processing shit pa din. Same day na tinanggap ko offer e nadukutan ako ng Iphone 6+. Gayon na lang takot ko till now, di ako nagcocommute. Nagkokotse lang ako kasi putang ina. Di ko alam kung willing ako i-give up buhay ko para patayin lahat ng mandurukot na makikita ko pero sa ngayon yun gusto ko gawin.

Final word: Probably, this is the saddest Christmas na naranasan ko. Pero di ko naman kino-conclude na malungkot na ang pasko. Sa ngayon, tuloy pa din ang aking promise sa sarili na gagawin kong masaya ang Pasko, andun man "siya" o wala. Sana andun. Pero kung di nya ko maappreciate, what's the point.

A New Beginning

It's been a long time since I posted something on this blog. Sobrang busy kasi sa life and studies (mostly) and siguro di ko na kinailangan mag-post since akala ko okay na ko. Mabubuhay na ko without this online diary I created. But I was wrong.

Itong post na gagawin ko is written in Taglish since di ko nga alam kung may audience tong blog na to. Pero if ever ikaw, napadaan ka dito, baka mas maintindihan mo kung ganito ko isusulat. Anyway, pag sumikat naman tong post na to eh automatic na to itatranslate ng mga news websites. HAHA. This post is not just about me. About din to sayo. Baka kasi nakakarelate ka. Tungkol kasi to sa life choices.

Ganito kasi yun, CPA na ako. Graduate ako ng BS Accountancy sa University of Santo Tomas. Isa to sa mga top performing schools pagdating sa Accountancy. Sa listahan nga ng CHED ng top performing accounting schools, lagi kaming pangalawa. This year lang, nakapagtala yung batch namin na grumaduate ng 97% passing rate. WTF di ba? I consider mo na almost 400 students from UST ang nag take ng boards. Enough about UST, balik na sa akin. Ayun nga, maliban sa graduate ako ng prestigious na school, wala din akong bagsak. I graduated on time at mataas ang General Weighted Average ko. Di sa pagmamayabang, medyo angat ako ng konti sa mga average students ng UST. That's why naging madali para sa akin ang maipasa ang board exam at makakuha ng job offers. Pero eto ang issue...

Sabihin nyo nang maarte, sabihin nyo nang feeling entitled pero mahirap pala na di mo gusto yung course na tinapos mo. Madami akong job offers from accounting firms, private companies and such pero karamihan dun dineadma ko. Yung ibang pinansin ko, di ko pinursue nung contract signing na. Hindi masama yung sweldo (kasi normal talaga sa accountants maliit starting salary), hindi pangit yung kumpanya pero talagang wala sa puso ko. Pumupunta ako ng interview na tinatamad at nagpapainterview ako na walang alam about their company. Tagalog sinasagot ko sa interview at kung minsan nagjojoke pa ko. Kumbaga, di ako seryoso. May mga nagdecline na din sakin dahil sa behavior ko na to pero yung iba, okay lang sa kanila. Eh kaso, di nga okay sakin.

E bakit nga ba kasi ako nagiinarte? Ganito kasi. Ayoko maging accountant. 4th year high school ako naisip ko na gusto ko mag seaman. Tapos nung pagkagraduate gusto ko na maging ambassador. May common denominator di ba? Yun e yung makapunta ng madaming bansa because of my job. Yep. Gusto ko magtravel. Mahilig ako sa history at mahilig din ako makipagsocialize sa mga ibang beings. That being said, natuwa ako na may course pala na inooffer for such passion. International studies ang pangalan. Siyempre yun ang pinili kong course. Pero bilang isang mahirap at bilang mga magulang mo e accounting graduate, tingin nyo, natupad ba gusto ko? MALAMANG HINDI. Sabi nila, "walang trabaho dyan", "walang pag-unlad" and the likes. Common baby boomer mentality. Kelangan white collar job, kelangan office/desk jobs. Pero kasi itong generation natin, ayaw natin nun e. We are born curious. Gusto natin na may adventure. Gusto natin ginagawa yung bagay na makakapagpasaya sa atin. Pero ang problema, yung iba sa atin, sobrang masunurin. Just like me. So siyempre kinuha ko yung BS Accountancy.

Soooooooooooooooooooooooooooooobrang hirap ng accountancy sa UST. Lahat ng mga taga-UST masasabi yan. Sabi ko "Tangina pag bumagsak ako dito shift na. At least napakita ko sa parents ko na triny ko pero di ko kaya" (legit na kasama mura). PERO DI AKO BUMAGSAK! Naexempt pa ko sa retention exam (exam para maretain sa accountancy program). Pinakamahirap dito sa situation ko, di ko pwede sabihin sa mga kaibigan ko na di ko gusto ang accounting. Di sila maniniwala. Mukha akong pa-cool na mayabang na kid. Or yung iba, masasaktan kasi sila nga natanggal e. Bawal din sabihin sa parents kasi sila nagpapaaral sayo e. Technically, I just kept it to myself. Until may nakilala akong isang friend na pinagsasabihan ko lahat ng hirap pero ibang kwento yun. Anyway, siyempre since andito na ko, ginalingan ko na. Gusto ko lang grumaduate. Gusto ko lang masabi na "Ma, Pa, eto na, graduate na ko ha". Grumaduate ako. On time. Walang bagsak. Walang repeat. Wala din akong org nung college (ang hirap isabay).

Nung grumaduate ako, super saya ng parents ko. As in. Yun lang dahilan na sumaya ako. Pero ako, kung ako lang, masaya ba ko? Sakto lang. Kupal pakinggan di ba? Pero kasi ano mang bagay na di mo gusto, tapos nakuha mo, parang di ka pa din masaya. Kahit madami naiinggit sayo. Iba feeling e. Parang okay success, tapos na, pero di ka pa din masaya. Ganun. Well sumaya lang ako dahil nga masaya parents ko saka batchmates ko. So board exam na. Pumasa ako. Kahit puchu aral lang ako. Sobrang saya nanaman ng mga magulang ko. Walang katapusang buffet, congrats, celebration. Ako? Sakto lang. TANGINA MO VINTAGESPY! TANGINA ANG YABANG MO! Feeling ko ganun sinasabi nyo sakin ngayon kasi puta CPA Boards? Sakto lang nararamdaman mo? King inang yabang mo hayop ka. Andaming taong di pumapasa dyan. Isa sa mga pinakamahihirap yan tapos sakto lang? Itong mga words na to ang dahilan bakit wala akong masabihan. Na sakto lang nafeel ko. Kasi masasaktan ang mga bumagsak at maiinis ang ibang pumasa. Mayayabangan sila sa akin, wherein fact, ayoko lang talaga nung ginagawa ko kaya di ako masaya.

E di eto na, porket UST tapos CPA andaming job offers (sinungaling mga kumpanya na nagsasabi na di sila nagbabase sa school). Pero sobrang picky ko. Tapos yun nga nakwento ko na sa taas yung nangyayari eventually.

Eto dilemma ko ngayon. Deep down in my heart, gusto ko pa din magwork while exploring the world. Pero it seems di yun yung nakalaan para sa akin. CPA ka e, tapos kukuha ka ng ibang job? Medyo off yun. Di talaga pinapansin applications ko. Right now, meron akong hinihintay na company. Di ko talaga gusto. Pero I've got no choice. Pressured ako sa bahay to work. Pressured ako by my peers. I tried staying off facebook and twitter pero sa bahay naman di ako tinitigilan. So now, I am forced (strong word pero wala na kong ibang maggamit to describe what I'm feeling) to take any accounting job na good sweldo. Heaven knows ano nakalaan para sa akin.

E ano pinaglalaban ko at ano matututunan mo sa sinulat ko? First, choose your career path. Okay lang maging "suwail" sa magulang basta tama ginagawa mo. Minsan kasi, ang old ng thinking nila e. Nageevolve na ang times e. Iba na yung uso. Iba na yung kelangan. Dapat sumabay tayo dun. Wag mahiya na mag reason out sa parents. Sabihin mo sa kanila yung saloobin mo. BAKA maintindihan ka nila. E pano po kung scholar ako at walang choice? Di para sayo ang post na ito. I could've insisted on my choice pero I didn't. So magkaiba tayo ng sitwasyon. PM mo ko pagusapan natin. Second, di totoo malaki sweldo sa private companies. Sabi nila pinakamaliit magpasweldo ang gobyerno at accounting firms. Pero di totoo. May mga private companies na mas maliit ang bibigay sayong sahod. So choose wisely. Follow your heart and mind. Lastly, wag ka magapply ng hindi seryoso. Sayang oras.

Sa ngayon, magsisimula na ko ng bagong chapter ng buhay ko. Buhay may trabaho. Yung dream ko na dalhin ako sa iba ibang bansa ng work ko is on hold muna. Dinelete ko muna mga iba kong dreams para magfocus sa job ko. Kelangan matutunan kong magustuhan ang profession na kinasadlakan ko. Sooner or later, pag nagkapera na ko and shit, BAKA ma-pursue ko na yung gusto ko.

(picture ng pusa namin na nagpapasaya sakin maliban sa girlfriend siyempre)

The Adventures of Life Patrol

Project sa theology. Random. Parang di theology.

Buwan ng wika

Marami nanamang kikitang mananahi na gumagawa ng Filipiniana dress. Ganyan kasi ginagawa ng ibang mga schools eh. Especially yung primary schools at kahit yung intermediate. Pabonggahan ng damit ang buwan ng wika. Minsan may mga programa at kung ano anong pakulo pa. Pero yun nga LANG ba ang dahilan bakit tayo nagdiriwang ng buwan ng wika?

Hindi ko na balak ipaliwanag kung bakit wikang Filipino ang wika natin, bakit si Manuel Quezon ang ama ng wikang pambansa, bakit "F", hindi "P", bakit Agosto, bakit Tagalog at kung bakit naisip ni Quezon magtatag ng pambansang wika.

Pero ito ang ipinupunto ko, agosto nga lang ba natin dapat maalala na Filipino ang ating wikang pambansa? Yung iba nga, di alam eh. Ang mahirap kasi sa ibang mga Pilipino, hindi nila kayang mahalin kung ano sila. Masyado silang mapagkunwari. Magaling ang mga puti, gwapo't maganda ang mga mestizo/a, maganda ang wika ng mga taga kanluran, napakasayang tumira sa Amerika, ang ganda ng kanta ni Justin Bieber, ang saya maginarte ng pagsasalita 'pereng genitow ow'. YAN ANG MAHIRAP. Pag nagsalita ka sa sarili mong wika sa KAPWA FILIPINO, ang baduy. Pag nanligaw ka at Ingles ang ginamit mo, ang sosyal. Pag nag-ingles ka ng mali mali, nakakatawa. Mga P*t*** i**** yan, Pilipino tayo. Sa bansang Hapon, Tsina o kahit sa Malaysia, hindi kailanman nakakatawa magkamali mali ng ingles. Dahil naiintindihan nila na hindi ito ang kanilang pangunahing wika. Meron silang sariling wika na kailangang paunlarin at gamitin. Hindi natin isinasantabi ang paggamit at tamang kaalaman sa wikang Ingles, dahil ito ang wikang MAARING MAINTINDIHAN ng mga taga ibang bansa. Ngunit wag din natin kalimutan na habang nasa Pilipinas tayo, di ba't mas mainam na gamitin natin ang ating wika? Bakit tayo magpapakahirap magkunwari.

Oo nga't may ilang teknikal na salitang hindi mo maaring isalin sa wika natin. Katulad ng siyentipiko at mga pang-agham na salita. Ngunit nasisiguro ko, hindi naman natin araw araw ginagamit ang LAHAT ng iyon di ba?

Dahil ang multiply...

Dahil ang multiply site ay bentahan na lamang, at di na siya cool para gawing blog, ay tuluyan ko nang iiwanan ang multiply site. Uso na kasi ang twitter, (time to time blog) at tumblr na mas may cool features at mas cool gawing blog kaysa sa multiply. Ang multiply ay gumagaya na lamang ngayon sa ebay. At siguro magpopost na lang ako dun pag may balak na ko ibenta.

Buti pa ang blogger, hindi naluluma. Mula noon, hanggang ngayon, blogger pa din. So back to basics tayo. Hindi ko naman ihahide din ang posts ko sa multiply, so pwede nyo pa siya balikan. www.vintagespy.multiply.com

2nd year na ko at di na pwedeng joke joke at petiks ang pagaaral. Kelangan magseryoso at heto nanaman ako, babalik sa pagkukwento ng mga kalungkutan, kaligayahan at kalituhan dito sa blog na ito. Magbabalik na din ang Vintage Spy. Di na rin siya cool pakinggan pero bakit ba, kanya kanyang trip yan.

Sa ngayon, wala naman akong balak imbestigahan. Wala naman kasing kaimbe-imbestigang bagay. Pero as soon as may maisip ako at medyo maliwanagan na ko sa accounting, back to business ako.

Dati, gusto ko gawing english itong blog ko. Napakarami ko ring audience around the world (base to sa stats ng blogger, wag nyo sabihing feelingero ako). Pero naisip ko, mag-English kapag trip ko lang. Pero siyempre, gagamitin ko ang aking nakasanayang wika.

BAKIT BLOGGER? BAKIT HINDI TWITTER O TUMBLR O FACEBOOK?

Uso na talaga ang twitter. Pero gaya nga ng sabi ko, di ako magtitwitter. Kasi nakakahiya na konti lang magfollow sayo. Tapos mga sinabihan mo pa yun ng "pa-follow" o baka naman tunay na kaibigan mo. So di ko trip mag twitter. Saka na lang yan (kung buhay pa ang twitter) kapag nailagay na ang pangalan ko sa Forbes Magazine. Bakit di tumblr? May blog din naman dun. Meron pang posting ng pictures. Eh, wala lang. Saka na pag-may DSLR na rin ako. Magyayabang na din ako sa tumblr. Pero di ko siya gagawing bling bling at papogi lang. Marami din palang ginagawang blog ang facebook. May nagsusulat sa note, sa wall, sa message, o kahit saan. Well, one thing kung bakit ayoko gawing blog ang facebook kasi una, di siya blog. Pangalawa, di ko trip.

Mas feel ko magpost dito sa blogger (dati sa multiply, cross post to blogger). Konti kasi yung readers. Yung gusto lang talaga magbasa yung makakaalam nung gusto mong sabihin. Isang reason din yun bakit ang hahaba ng posts ko.

Wala akong pakialam sa saloobin mo.

O di wag mo basahin blog ko. Di naman kita pinipilit eh. Besides, di ko nga pinopromote to para basahin nyo eh. Gusto ko lang magkaroon ng outlet.

Marami ang Bawal

Unang una siyempre, Happy Birthday Daniel! :) Birthday ko kahapon. Siyempre masaya ako kasi birthday. Pero on second thought, tumanda na naman ako. And we all know na habang tumatanda ka, dumadami ang responsibilidad mo. Anyways, 18 na ko. Nice. Yung mga bagay na dating bawal, ay pwede na ngayon. Halimbawa, bawal uminom ng beer. Bawal manigarilyo (DI AKO SMOKER.), bawal pumunta sa website na may terms of use na pag below 18 ka ay di mo pwede maaccess. Bawal lumipad papuntang ibang bansa na walang DSWD clearance. Bawal magpakasal, bawal manood ng mga pelikulang rated R. Hindi lang naman bold ang may rated R eh. Minsan yung Saw, saka kung ano anong pelikula na brutal at may nudity at harsh words. Bawal maglaro ng mga games na rated R ng ESRB. Yung games na puro mura. Andaming bawal na pwede na ngayon sa akin.

Di na kasi ako bata. Pwede na ko makulong. Nawala na ang child rights ko at exemption ng tatay ko sa akin sa buwis (if you know what I mean). So kelangan mabuhay ako responsibly.

Well maraming nangyari on my 17th year. May pangit, may maganda. Pero its up to me now anong babaguhin ko for my 18th year. Happy New year sa akin!

I won't make this long. Thank you sa mga nagtext sa akin. Lalo na yung mahahabang text messages na punong puno ng birthday wishes, thank you. Effort yun. Thank you sa mga nagmessage sa facebook. I don't know kung nashashy kayo magpost sa wall o talagang mahaba lang gusto nyong sabihin. Siyempre pinakamarami, wall posts. Thank you. I know, konti lang talaga nakakaalam. Haha. Pero at least nageffort kayo iclick yung pangalan ko at mag-type/copy-paste sa wall ko.

Di ko alam kung may bumati sa friendster. Teka, ano na nga kaya nangyari dun?

Anyways, thank you uli sa lahat. Siyempre sa family. Hindi nila mababasa to, pero okay lang. Nagpapasalamat ako sa kanila ng buong buhay. Siyempre sila ang ultimate.

Facebook Sh*ts

Bakasyon. Walang productive na magawa. Dahil dyan, magsisimula nanaman ako mamuna ng mga bagay bagay na nakikita kong nakakainis. Kahit di nakakainis basta maisip kong punain. Sisimulan ko sa mga bagay na kadalasang kinaiinisan ko sa facebook.

Okay. Unang una, lilinawin ko muna. Wala akong specific na taong pinatatamaan. Kung tinamaan ka, aray. At ito naman ay yung kadalasan ko lang nakikita. Pero madami pa talaga akong reklamo.

Unang reklamo!


(maglalag ang PC ko. Tutunog ang speaker at ito lang makikita ko? F)

Napakarami na talagang spammer ngayon. Ewan ko kung sa virus ba sa computer shops yan, yung mga isinasaksak na flash drives, o yung mga virus sa pinupuntahang site. Alam ko di naman alam nung nag-PM sakin na ginawa nya to. Tipong magugulat pa siya pag kinusap mo at minura. Di nya alam na ginagawa to magisa ng facebook account nya. Kaya pagingatan ang facebook account. Ingatan din ang PC na wag ma-virusan para di maapektuhan ang facebook. Wag ding pumunta sa di katiwa-tiwalang website. Magisip ka naman.

Well, di pa tapos. Ito kasing unang reklamo ko talaga ay tungkol sa spam. Oo masarap yung Spam luncheon meat. Pero yung spam sa computer, hindi mo na makain, bwisit pa. Kadalasang gumagawa ng spam ang mga viruses. Sa email, sa kung saan saan. Sa email uso yung mga magpapadala ng email sayo saying na meron silang ibibigay sayo na milyon milyon pero magbibigay ka ng information. Sa facebook, iba naman.


(oh talaga? t*ng ina mo.)

Ito yung nauusong spam. Sa sobraaaanggg gusto ng mga tao na matulad sa friendster ang facebook na merong who's viewed your profile, eh merong mga spammer na nagtake advantage nito. Napakaraming facebook applications na nagsasabi na makikita mo yung tumingin sa profile mo. Pero walang accurate. Wag kang tanga. Napaka-usisero kasi. Ito yung rampant talaga ngayon. Malas mo kung marami sa friends list mo eh medyo mangmang pagdating sa usapang internet. Click ng click ng hindi inaalam ang kini-click. At ayun nga. May lalabas nga sa wall mo na nagview sayo. Obvious naman na yun yung mga nasa unahan ng friends list mo. Usually, A's B's yung initial nung lalabas. Kung konti friends mo, baka A, B, C, D,E. Pero yun lang. Yung mga nauna lang na nasa friends list mo. Tapos napakaraming views. Libo-libong beses. Parang araw-araw nya tinitingnan profile mo. Wow. Astig. Tapos di lang yan. Pagtapos magwallpost eh guguluhin nya lahat ng friends mo. It's either magsend ng PM or magsend ng message or maginvite para sa isang event na "Who's viewed your profile". T*NG INA NYO. Yun lang. Pag may nagsend uli sakin ng ganitong PM o message o kahit ano basta related dito, eto kayo. ..l..

Well marami pang uri ng spam. Meron pa dati yung pillow fight. Bwiset na pillow fight. Tapos yung napakaraming shitty fb applications na nangiispam sa wall mo.

Anyways, enough of spam, second complaint tayo.



(FDA approved ba yan?)

Andaming naglipanang entrepreneurs ngayon sa facebook. Oo nga. Mas effective nga naman ito kumpara sa multiply (sorry. hehe) at olx (kung alam nyo yun). Siguro mas effective din to kesa sa ebay. Yung ebay kasi buong mundo makakakita, ito friends mo lang. Saka pwede ka idemanda ng ebay kung tarantado kang seller eh. Sa facebook, hindi naman. Anyways, as I was saying, walang masama magbenta. Kanya-kanyang paraan yan. Pero para ka kasing spammer. Alam mo yun. Ginawa ng creators ng facebook ang tag kasi ibig sabihin, NANDUN KA SA PHOTO. EH NASAAN AKO SA GAMOT NA YAN?! NASAAN AKO SA MGA GADGETS NA TINITINDA MO?! NASAAN AKO SA MGA BAG? SA ACCESSORIES? SA CONDOM at kung ano anong tinitinda mo. Officially, naging marketplace na nga ang facebook. Ewan ko kung pati sa ibang bansa ginagawa to, pero kasi dito sa Pilipinas, hindi na lang sa multiply umaasa ang mga online entrepreneurs kundi sa lahat siguro ng social networking sites.

Nakakainis lang kasi spam talaga. Epal. Yun. Sorry kung KJ pero epal talaga. Yung sa mga photos na wala ako kasi di ako nakasama, pwede pa. Kasi pwedeng nangiingit. Pero nakakainis pa din. Pero yung ganito, f*ck. Saka sana ayusin naman nung ibang nagtatag. Minsan gagawa sila ng sentimyento nila tapos itatag ka. CLOSE TAYO? Usually yung mga questions questions about me, yan nangtatag din. Tanging magagawa, i-untag ang sarili sa mga ito kung ayaw.

Okay, third,


(kaya ayoko magupload ng pics sa fb eh. Mahirap na. (ang kapal ko.))

Friend ko yung tunay na tao nyan. I mean yung tunay na may-ari nung pics nyan. Oo, close kami. Hahaha. Hindi, facebook friend lang. Di nga ako kilala nun eh. Well, since maganda siya, ayan, marami siyang posers!

Maraming gumagamit ng pictures nya (kahit di yung pangalan nya) para magkunwari. Ay nako. Effective yan sa pakikipagtextmate. Gaganahan yung textmate mo pero di nila alam, bakla ka. Tipong kinikilig pa yung textmate mo kasi ang ganda ganda nung pinakita mong profile. Well, hindi ako naiinis dahil ginaya nya yung fb friend ko. Wala akong pakialam dun. Ang nakakainis is yung ibang posers, fakers o bakla siguro ay nagaadd sakin. Halata naman eh. Iilan lang yung pics tapos hindi masyado active, ah shit, fake profile yan. Meron pa dati nagadd, bakla siguro, mga kap*tahan yung sinasabi. So siyempre, block agad. Pero bahala kayo mga posers. Wag nyo lang ako gayahin, hahanapin ko bahay nyo.

Fourth na reklamo,


(wag ka nang bumalik.)

Yung mga nagdedeactivate ng account tapos kinabukasan, active uli. Tapos next week, deactivate, tapos bukas active uli.

Hindi ako against sa trip mo. Well, nagtataka lang kasi ako minsan, biglang nababawasan yung number of friends ko. Tapos bukas iba nanaman. Then, through observation, napansin ko na may nagdedeactivate pala.

Educate kita bakit nagdedeactivate ha? Hindi naman to isinabatas ni Mark Zuckerberg pero para na rin masabi nila na educated ka kahit papaano. Ginawa kasi yang "deactivate" button kung tinatamad ka na sa facebook, may dapat kang asikasuhin or basta di mo na maasikaso ang facebook mo. Hindi yan ginawa para makita mo kung ilan yung nakamiss sayo. At hindi ka nagdeactivate para bukas eh magsign in ka uli. Bakit di mo kayang panindigan? Okay lang yung triny, one time, second time pwede pa. Pero paulit ulit? Hmm.

Eto naman, ikalima.


(T*NG INA ANG INGAY!)

Ilaw ng ilaw ang notifications. Only to find out na nagkukwentuhan pala sila sa wallpost mo o sa kahit anong post mo. Di bale sana kung related. Eh hindi eh. Kwentuhan ng mga di nagkita, sex talk, at kung ano anong usapan na wala talagang koneksyon sa pinost mo. Sana nag-PM ka nalang di ba?

Walang problema sa pagdami ng comments. Yung mga artista nga, pag nag-post ng picture sa fb, andami ding comments. Pero yung magkwentuhan kayo sa comments hanggang matapos sa good night, eh isang malaking katarantaduhan.

Ethics naman. Maawa kayo sa mga naglike nun, sa mga nagcomment na related naman. Kasi nabubwisit na din sila.

Sixth and final.

Yung like button ay ginawa para i-like mo ang isang bagay. Like. Ibig sabihin, gusto mo. Hindi yung sasabihin sayo na "paki-like" o sasabihin sayo, "contest ng paramihan ng likes". Bobo naman nung nagpapacontest nun. Kung sa ganoong paraan nila ibabase yung contest nila, T*ng ina nyo, magsara na kayo. Tapos yung mga pages ng mga pageant na paramihan din ng likes o talagang para lang mapakita na sikat yung candidate eh i-PM mo lahat na ilike yung pic mo, eh t*ng ina mo rin.

Buti nga ngayon wala na masyadong ganyan. Nasa tao yan kung gusto nila yung post mo, yung gawa mo o yung picture mo. Wag mo sila pilitin. Eto yung malala. Paglalalike sa status. Gusto nila palabasin na sikat sila. Ipapalike nila yung status nila. Parang tanga. Eh kung kagaguhan yung status mo ha? Eh kung wala namang naniniwala sayong sira ulo ka? Bakit mo ipapalike. Asshole. I-like nila yan kung gusto nila. Hindi dahil sinabi mo.

Pero eto malupet. Hindi ako naiinis dito. Natatawa. Ilike ang sariling status. HAHAHA. Okay.. Inistatus mo yan kasi gusto mo. Wag mo na ulit-ulitin na gusto mo. Wag mo na ilike uli. Please lang, wag kang magpatawa. Pero okay lang. Kung yan ang gusto mo.

Enough said.

5.1.11

Kasabay ng beatification ni Pope John Paul II at ang Labor Day, ay eto.

Season 4 Launch

After 2 years, bumabalik ang istoryang walang kwenta pero may istorya. Sa araw ng paggawa (May 1), magkakaroon na ng Season 4 ang superhero na hindi naman bida at parang extra lang. Pero bago may May 1, bakit di mo muna basahin ang season 3 at plots ng season 1 and 2? :)

www.lumangistorya.blogspot.com

It's Summertime!

Ilang months din pala nagpahinga itong blog na to. Lalo na yung blogger. Months na ata.

Grabe din kasi yung pressure this past few days eh. Kelangan talaga magfocus sa mga studies kasi kung hindi, wala ako dito ngayon at nasa school ako taking up summer classes. At dahil nga matagal tagal din akong namahinga, eh napakarami kong kwento.

Una, yung grades ko. Okay naman siya. Impressive na din pero mas mababa kesa sa 1st sem. Bwisit kasi yung ibang mga external factors na nangugulo ng buhay ng iba eh. Pero at least eliminated na yung ibang bwisit sa buhay. T*ng ina mo, eto ka oh. ..l.. Andami din kasi ngayon yung mga akala mo ang bait bait, akala mo matalino pero walanghiya, demonyo pala. Kaya payo lang ha. Bago kayo magbigay ng tiwala sa kahit kanino, kilalanin nyo muna. Wag kayong papatol sa celebrity. Karamihan dyan mga showbiz din. Magaling gumawa ng kwento at magaling magkunwari. Plastik pa. Sarap tunawin sa plastic recycler (may ganun ba?). Anyways, yun lang naman ata yung nakasira ng grades ko eh. Yung external factor shit na yan eh. Pero happy na din ako sa grades ko.

Second, 3 idiots. Ito yung pinakaastig na bollywood film na napanood ko (dalawa lang naman napanood ko). It's a story about friendship, academic at kung anu-ano pang values sa buhay. Madaming kalokohan at kantahan, pero madami talagang matututunan. Good movie.

Third, andami kong gustong pagaralan this summer kasi wala talaga ko magawa. Gusto ko mag-aral ng Piano kaso naisip ko tinatamad ako. Gusto ko ng photography pero wala naman akong camera. Driving lessons, oo yata. Kasi meron na akong student's permit. Gusto ko din mag-advance study sana sa accountancy kaso tinatamad ako. Gusto ko magaral ng Sony Vegas kaso tinatamad din ako. Andami ko pang ibang gustong pagaralan na software kaso naisip ko di ko naman kakailanganin yan sa course ko.

Fourth, madami akong lakad DAPAT. Kaso siyempre karamihan sa kausap ko talkshit din. So yung iba lang yung natutuloy. Pero okay lang at least madami akong pera panggastos sa iba pang lakad.

Fifth, bakit ko ba kinukwento dito yung buhay ko? Para mabasa ng lahat and whatsoever? WTF. Well hindi naman ako showbiz na gusto ipaglantaran ang buhay ko sa WWW (world wide web). Kaso lang kasi, ito yung naisip kong matinong means para mailabas ko yung mga shit na naiisip ko at hindi siya mag sink in sa unconcious ko at baguhin o sirain ang pagkatao ko. Mahirap kasi magtiwala. So ikwento mo na lang sa lahat.

Sixth, ayoko magtwitter. Wag nyo na ako yayain kasi di talaga ako gagawa ng account dyan. Hindi naman ako celebrity eh. Parang sasabihin lang ng mga tao, SO WHAT KUNG NASA GANITO KA or ETO GINAGAWA MO. Besides, di naman ako big fan ng mga shit na Pinoy Celebrity. Di rin ako fan ng kung sino sino pang public figure. Siguro kung may twitter si Jesus Christ o si God baka magtwitter ako ng makausap ko sila. Saka dadagdag lang yan sa kakabisaduhin kong password. Saka tingnan mo, andaming artista, public figures ang nasisiraan at nagaaway-away sa twitter. Si Manny Pacquiao, napunaan siya kasi tinweet nya yung desisyon nya tungkol sa impeachment nung Guttierez something ng Ombudsman. Si Willie Revillame nagsentimento dahil sa mga tumira sa kanya sa twitter. Madami pang kung ano anong parinig ang mga celebrities dun na nagagamit ng media para may showbiz news sila.

Pati Facebook ngayon napupuno na ng scammer. Ganun ata pag dumadami ang populasyon eh. Nagkakaroon ng mga taong gustong makasira ng kapwa. Dati naman nung kakaunti pa lang ang tao sa facebook, walang spammer. Halimbawa yung Watch this video, Who see your profile, at kung ano ano pang shit. Ngayon kasi kahit sino may facebook na eh.

Seventh, napepressure ako knowing na magsesecond year na ko. Yun na kasi yung judgement day. Pero ayoko muna isipin. Kelangan ko enjoyin yung summer.

Eight, WTH! Ang saya ng SPACE SHUTTLE MAX!! Parang ang sarap ulitin kaso magko-close na yung EK eh. Pero ang saya talaga mag EK lalo kung madami at may kwenta yung mga kasama mo. Next time, I'll be back with more. :D

Hanggang 8th na lang para infinite. Parang future value ng perpetuity. Next time na lang uli ako magkukwento ng kung anu-ano. Stay nice and low so that I won't pop out of the radar. :D

Overpricing na Bentahan

Nauuso ngayong mga panahong ito ang business. Maraming mga innovators ang gumagawa ng iba't ibang goods o service na ititinda. Pero di ko akalain na nagkakabentahan din pala ng mga tao.

Hindi lingid sa aking kaalaman na nagkakaroon ng bentahan ng tao. Meron din kasing bentahan ng laro, bentahan ng kung ano ano pa. Pero yung ibebenta ka na, overpriced pa, eh isang ka****han na.

Ang tsismis kasi, pag kumalat, parang virus. Ang masakit pa, galing pa mismo sa loob ng organisasyon ang nagpakalat ng "overpriced" na tsismis. Bakit overpriced? Kasi ang daming dagdag. Andaming kasinungalingan at ginagawang fairytale ang istorya para gumanda. Nagparang telenobela ang tsismis. Nakakaasar lang kasi nagrelay na nga lang ng kasinungalingan, dinadagdagan pa. Hindi ko masisisi na napakadaming ****ng tsismoso sa paligid. Tila mga pwet ng manok na walang tigil sa pagbuka ng bibig.

Kung pwede lang di ba, tigilan nyo na ako. Kasi wala kayong mapupulot sa akin kahit konti. Besides, bakit ba kasi puro ako pinapansin at ginagawan nyo ng kwento? Mga **********


Nakakaasar na kasi nauuso ang bentahan.


Sa ibang usapan naman,

Luckily, nakapasa ako sa La Salle. Ang problema, di namin kaya yung tuition. Kaya kung sinoman ang may mabuting loob na gagawin akong iskolar, maraming salamat po. :)

Madami talaga ako naisip isulat kanina eh, tapos na mental block ako. Saka na nga lang, pagkauwi ko galing Baguio.

New Year

New Year na at 2010 na.

Tapos na ang 2009. Ang year kung saan naexposed ako sa napakaraming mga bagay. Mga first time, mga unang subok at mga experience. This time, 2010 na. Bagong taon at ang goal ko, dagdagan pa ang "firsts" at ipagpatuloy ang mga magagandang nasimulan.

Taon taon, gusto ko magbago. Gusto ko iwanan yung mga masasamang attitude pero as I can see, hindi tuwing new year mababago yun. Mababago yun as process. Basta lagi mo lang isipin na gusto mo magbago for the good.

At kasama sa pagbabagong yun for the good, ay ang pagiiwan sa ilang mga bagay na hindi mo na dapat asahan.

Over the years, marami akong mga bagay na ineexpect, na ilang years na ang nagdaan, ilang days, ay di pa dumadating. I think, now's the time for greater innovation. Kung mananahan pa ako sa nakaraan at ieexpect pa rin ito, baka di na ako makausad. Kailangan nang iwanan.

Gets? Guess no. :)

And dahil 2010 na, I expect na hindi lang ako magbabago.

Unahin na natin sa mga detractors. Yung gusto lang magdulot ng ikasasama mo. Yung gagawin lahat para masira ka, yung mga nakasamaan ko ng loob. Yung mga naspecial mention ko sa blog ko this 2009, well, magbago na kayo. Kasi kahit 2010 na, kung patuloy kayo sa ginagawa nyong kabuktutan, nandito lang ang blog ko para magkaroon pa kayo ng Part 2.

Sa mga characters nung aking mga short stories, kung sa tingin nyo kayo yon, eh magbago bago na rin kayo. Remember, wala man ako, maraming spies na nakapaligid na nakakaalam ng mga kilos nyo. Andyan din si Arsene na pwedeng magkunwaring kapamilya nyo, kabarkada nyo, kabro, o kahit kasindikato nyo.

Yung mga maiisue na tao, maghanap naman kayo ng ibang iisyuhin. Laos na ako. HIndi na bebenta yung mga binebenta nyong tsismis. Maraming mas bago ngayon, mas sikat. Tigilan nyo na ako, wala rin naman kasi akong aaminin eh, totoo man o hindi, okay?

Sa mga kulang sa pansin naman, marami pang papansin sa inyo. Wag na kayo sa akin magpapansin kasi naiinis lang ako sa inyo.

Anyways, too long na at nangaaway nanaman ako. January 4 na bukas mga people! Kita-kits na lang! 4 months na lang ang itatagal ko sa high school at hindi ito nakakasaya.. :(

Gratis

Napakatagal na nung last post ko. Busy din kasi siguro sa mga gawain. Ngayon lang ako medyo naging free, almost 8 hours before Christmas Day.

Sad ending yung last post ko. Namomroblema san papasok para sa OJT, malungkot sa mga bagay bagay. Until, binigyan kami ng referral ni Mam Tahil.

Mahabang kwento ang aming paglalakbay. May mga inaplayan kami na nagpaasa lang, merong nagpaimportante at merong nagsabi na puno na raw sila (kahit hindi naman). Pero thankful ako dahil di ako natanggap sa mga kumpanya na yun. Bakit? Kasi ngayon, blessing ang pagdating sa akin ng J6. God truly provides. Hindi kami tinanggap sa mga kumapanyang yun. Bakit? Kasi nagreserve siya sa amin ng Best.

Thankful talaga ako kasi sobrang bait ng mayari, ng mga tao, ng environment at nasasanay na rin ako mamuhay sa Banawe. At kahit ano pang sabihin nila, naniniwala kami na kami ang pinakamaswerteng nag OJT sa history ng LabHi. Kung bakit? Approach nyo ko bakit. Baka maglipatan kayo pag sinabi ko dito eh.

Sabihin nyo nang masaya kayo, mas masaya talaga kami. And I know, marami pang pagpapala na matatanggap ang J6 dahil sa kanilang extreme generosity at pagiging hospitable.


Sa ibang usapan,

Nais ko nalang bumati ng MERRY CHRISTMAS!!!

Kahit meron akong namimiss, masaya pa rin, bakit? Secret. :)

Pangit ng Ending

Sa nauna kong post, binanggit ko na nakapagsimula na kami sa aming OJT. Sadly, tinapos namin with 8 hours.

Nagkaroon kasi ng kaunting trouble regarding sa pagiging CONSIDERATE ng isang manager.
Itago natin sa pangalang "E". Actually, first day went well. Umuwi kami sa tamang oras at matino ang naganap. Kinabukasan, late daw kami. Anak ng teteng, WALA KAMING PROPER SCHEDULE. Ni hindi kami binigyan ng schedule ng pasok para sabihing late kami. Pero dahil nagtatrabaho ka dun, tiis lang. Naextend ang aming work ng 30 mins. No big deal naman. Kaya lang gusto pa nya kami magextend kasi wala naman daw pasok bukas. Okay, understandable. Mas maganda na rin yun sana para mas madaling matapos ang OJT. Ang kaso, underage kami. We rely on parents at hindi kami nakapagpaalam sa parents namin. Nung paalis na kami, nagpaparinig tong si Ms. E. Pagod na raw siya, kanina pa raw siya di kumakain.. Eh EFFING INA pala nya, tatayo tayo lang siya at puro utos eh. Okay, no big deal ang utusan. Sanay ako diyan. Ang masakit kasi, yung mga facial expressions nya pati yung tono ng pananalita na. Ayoko na magsalita kasi baka masigawan ko to.

Sunday, naisip naming gawing rest day namin. Tumawag ang kasamahan ko sa kanila para sabihin iyon. Ang masakit, parang galit pa raw tong E na to. Epal kasi talaga eh. Anyways, nagbigay din siya ng schedule ng pagalit na Mon-Sat, 6p.m.-11 p.m. Di ko alam kung anong plano nya sa buhay o ayaw na nya kami paaralin pero of course, di ako papayag dito.

Dumating sa time na naisip naming iwanan ang 8 hours namin. Lamunin na ng E na yun kung gusto nya.

Sa ngayon, medyo nadodown nanaman ako. merong puno na, may di sigurado. Di ko alam. Kailangan ko ng CONSIDERATE na mapagojthan. Yung isasaaalang alang pa rin yung pagkaestudyante namin.

Hindi Dapat Ganito

Isa sa mga laging inaabangan sa foundation day ng PUP ay ang nagaganap na marriage booth sa laboratory high school. Maraming gustong magpakasal, mga napagtitripan at kunwari ayaw pa. May hatakan, habulan, meron namang mabait at merong pakipot pa. During the first 2 years ko, palagi kong tinatakasan ang marriage booth. At isa sa maipagmamalaki ko, di ako nakasal kahit isang beses sa 2 taon na yun. Unang taon, nagtago ako sa chapel at pati sa barracks ng tatay ni Raymund. All day, safe ako at hindi nakasal. Marami akong nalaman na dapat pala ikakasal sa akin at nagbail na lang. 2nd year, alam ko, tumakas lang ako. Di naman ako nakigulo sa foundation nun eh. Nag gateway ata kami nun nila Migraso. 3rd year, dahil CO ako, wala akong magagawa kundi magpahuli. Pero tumakas uli ako habang nasa loob ng kulungan. Kaya nabawasan yung ikakasal sa akin at naging 2 lang. Ngayong year na to, inexpect ko na dapat makasal na ako ngayon. Pero walang foundation ng PUP.

Nilagay sa foundation ng LHS. Limited ang time. Kaya wala rin...

Overall, okay lang naman.

THE MERITORIOUS CASE

Updates tayo...

Hindi pa rin tumitigil sa Merit sa kanyang ginagawa. Dumating sa kaalaman ng Vintage Spy na isa sa mga employees nito ay nag warn kay Merit na itigil na ang ginagawa dahil binabantayan siya. Kaso di siya tumigil. Lalo siyang lumalala. Gaya nga ng una kong sinabi, hindi lang kay Rose nya ito ginagawa kundi sa marami rin. Nandyan si Lhar, si Mhar, si Aida, si Lorna, si Fe, etc.. Meron ding nagkaroon ng intimate na si Andie. Pero dahil lubos na naapektuhan si Arsene between kay Merit at Rose, dun tayo magtutuon ng pansin.

This past few days, napansin ni Arsene na kapag nagbabalak muli gumawa ng "physical contact" si Merit kay Rose, medyo umiiwas na si Rose. Nakikipagkwentuhan pa si Rose pero iwas na sya sa physical contact. Pero mapilit si Merit. Ginagawa pa nya ito minsan sa harap pa ni Arsene. Take note, may idea siya na si Arsene ay spy pero di siya tumitigil.

Hindi dapat ganito ang mangyari. Kaibigan ng Vintage Spy ang pamilya ni Merit. Pero kung hindi nya to titigilan, hindi to matatapos at magpapatuloy ito hangga't may Merit at may Rose.


Sa ibang usapan...

Tapos na ang foundation day at awarding na bukas. We did well pero life's like that, may nananalo at may natatalo. Ang maganda lang, HANDA KAMING TUMANGGAP NG PAGKATALO.

The Final Destination

Lahat ng pangyayaring ito ay naganap kahapon, November 13, Friday...

Around 10:30 na kami nakaalis ng school. Hintayan din kasi. Madaming iniisip si Leo at sumabay si Bule sa paglabas.

Nagbyahe kami via G-Liner. Puro kwentuhan, tawanan. Ang usapan, puro tungkol kay T.I. (initials nya). Sobrang traffic sa San Juan at hindi talaga umuusad. Umabot ng almost 1 hour na hindi kami nakakaalis malapit sa may SM. Pero finally, nakaandar din. Natulog muna ako at nagising pagdating ng Barangay Greenhills.

Pagdating sa Greenhills, unang destination, Shakey's Greenhills. Actually, pakay na namin to noon pa. Nagkataon lang na may mga nakapagpasa na ng resume the other day. Medyo na hopeless ako pero sabi nila, sige itry ko. Pagdating dun, kinausap ko na yung manager at hinanapan kami ng recommendation letter na may pirma. Actually, naisip ko na papirmahan yung recommendation letter. Sabi naman ni Leo, wag muna. Pag natanggap na raw, saka papirmahan yung recommendation letter. Nung time na hinanap, nabadtrip ako kasi talagang sinabi ko na papirmahan na. So lumabas kami ng Shakey's at wala talaga ako sa sarili. Ayoko na magsalita kasi naiinis na rin ako. Nanghihinayang ako na chance na pinalagpas pa. Marami kaming ibang iba pang establishments na pinasok at nakapasok kami sa Krispy Kreme.

Nakausap namin si "A-Jhay". Inentertain naman kami at triny tawagan yung HR nila. Binigyan din kami nung doughnut nila worth P31. Okay yung doughnut (siyempre libre!). Unfortunately, lunch break ng HR. Binigyan nya na lang kami ng calling card kung saan isesend yung recommendation letter. Sabi nila, di pa sila nagkaroon ng OJT. Natuwa naman kami sa kanyang warm welcome. Umabot pa kami kung saan saan sa greenhills hanggang naisip na pumunta muna ng Robinson's Galleria.

Nilakad namin mula Greenhills papuntang Galleria. Kung ano anong uri ng tao na ang nakita namin. Pagdating ng Galleria, dun kami kumain, naghanap uli ng trabaho at nagpaprint ng mahal. May bakla pang epal. Nakita pa namin yung mga candidates ng Miss Earth sa Burgoo kaya di kami pinapasok. Epal yung babaeng server. Anyways, dapat pupunta pa kami sa Ortigas Center mismo. Kaso nagkatamaran na at nakakuha din kami ng referral sa Don Henrico's sa Greenhills. Naisip namin isabay ang recommendation letter.

Nilakad muli namin pabalik ng greenhills. Nakita namin yung mga la Sallian na naka slacks at rubber shoes (public style). Mas maganda pa manamit yung taga Maceda. Anyways, tutal naunang dinaanan ang Shakey's sa Greenhills, dinaanan na namin. Pagpasa namin nung letter, nagulat kami kasi kinausap na kami ng manager. Marami na siyang sinabing mga bagay. Mga Standard Operating Procedures nila, mga gawain nila, at kung ano ano pa. Pinakausap na rin kami sa Captain at tinuruan na rin kami. Finally, shinake hands kami at babalik kami ng November 20.


Siyempre, mixed emotions naramdaman ko. Masaya kasi after a hard day's work, ang final destination namin ang Shakey's na siyang tumanggap sa amin. Medyo nasaddened ako kasi may mga kaklase ako na nagpasa din ng resume dun pero kami lang yung kinausap. Pero after all, at least tapos na ang paghahanap. Sumakay na kami ng bus pauwi. Medyo nangangamba pa si Gianan at Leo pero ako, sure na talaga dun ako.

Naguwian na. Kinagabihan, nagmessage si Leo na magbaback-out siya sa Shakey's. Malayo daw sabi ng tatay nya. May iba akong naisip. May nabanggit kasi siya at tinanong ko. Tama nga ang hinala ko. "Dun" na siya magtatrabaho. I understand. Siguro siyempre, mas masarap magtrabaho kasama ang taong mahal mo. Sa ngayon, triumvirate kaming magtatrabaho sa Shakey's.

On-the-Job Training

Unang araw ng paghahanap ng pag-OJT.. Nagsimula kami around 10.. Nilibot ang SM, paligid ng SM maging ang gateway, pati ang Araneta, pero walang matino...

Willing na kami magtrabaho anywhere. Motel, Fastfood, Restaurant, atbp. Mula sa pinakamaliit na establishment hanggang pinakasosyal, vain.. May mga nanghingi ng bayad, naghanap ng college, di raw nila kailangan, pumunta ng head office, at kung ano ano pa..

In short, wala pa..

Pauwi kami, naiwan na si Leo, naisip naming dumaan sa Gilmore. At doon namin naisip pumara.. Sana merong chance...


Anyways, yoko na pagusapan yung pagoojthan, namomroblema ako.. Matagal tagal na rin akong hindi nakakabanat eh.. Mukhang masarap bumanat ngayon..

Paglilinaw muna... Hindi ko nilalahat ng tropa dito.. Yung iba lang kasing mga tropa-tropahan, mga thugs ng lipunan..

Ganito kasi yan..

Siyempre, di tayo pwede magbigay ng proper nouns.. So sisimulan ko na...

So meron kasing isang tropa, o grupo na may mga sinasabing forever-forever pa ang nagfefeeling malakas ngayon sa "communtiy".. Di ko alam bakit feeling nila malakas sila. Yun ba dahil marami sila? Dominating sila? Meron silang mga "kapit"? O talagang mayayabang lang tong mga hinayupak na to. Di naman buong tropa epal. Uhm, meron lang iba. Pero dahil basura ng isa ay basura ng lahat, ayun, damay kayo. Pasensya na.

Ganito kasi yan... Maraming nagrereklamo sa tropang to na pinangangalandakan nila na malakas sila, at dominating. Kumbaga, wag mong tirahin ang katropa ko kung ayaw mo makitang nakahandusay. Parang ganun. Pero alam ko namang wala silang kakayahan na ganun.. Siyempre, yung mga tao naman sa neighborhood, kinakabahan.. Eh magaling magsalita yung iba eh. Salita lang. Puro salita.. So dahil nga dun sa pagmamayabang nung iba, walang gumagalaw sa tropang to. Di naman epal yung tropa. Pero siyempre, sa community, hindi mo maiwasan na matapon yung baldeng tubig sa kapitbahay.. So yun ang kinagagalit nila. So sa kanila kasi, dahil meron silang mga quotes na forever, eh nagkakaroon ng proteksyunan.

Okay naman yun. Siyempre, damayan yan dahil magkakaibigan. Pero wag naman to the extent, gagamitan mo ng armas at sandata.. Eh siyempre, dahil meron ngang mga butterfly knife at pistol tong mga to, kabado naman ang neighborhood at ang nagagawa nila, magreklamo nalang.

Well, 2 sa tropang ito ang namumuro. Di pwede pangalanan eh. Pero isa si G1 at si G2. Meaning, "gago 1", "gago 2"

Itong si Gago 1, matagal nang nambabara tong gagong to. kaya nga gago eh. Butterfly knife lang naman hawak nya, pero mayabang talaga. Siguro kasi alam nya, meron siyang sasandalang "tropa". Ganun naman pag weak eh, puro sandal ginagawa. Well ayun nga. Mahilig mambara to. Puro daw reklamo sa gobyerno ginagawa. Puro pamumuna. Pero siya... Higit pa.. Bakit? Alamin mo nalang G1 kung mabasa mo. Alalahanin mo ha? Isa pa, ito ring si G1, sensitive. Pero para lang sa sarili nya. Di siya sensitive sa nararamdaman ng iba, sa masasaktan nya. Pero pag siya nasaktan, ah, grabe magreak. Bugbugan na kumbaga. Siguro naman may pakisama to kasi maraming kaibigan eh. Pero di rin magtatagal yan sa ganyang ugali.

Ito matindi, si Gago 2. Ito kasi, nambabara na, namamahiya na, namimintas na, lahat ng kademonyohan isinaksak ata sa taong to eh. Grabe talaga to eh. Kala mo diyos eh. Wala atang taong nakalusot sa pangaalipusta nito. Medyo sosyal naman hawak nya kasing weapon. Bolo. Pero bolo pa rin. Pag tinira mo ng m-16 o Chain Gun, tingnan lang natin kung makilala mo pa. Isa pa to. Sensitive din. Savior din to ng so called tropa. Siya rin kasi yung hitman nila eh. Kapag may umapi, siya na ang magliligpit. Sabay sila ni G1. G-Force nga kumbaga. Epal to. Wala ring feeling to para sa iba eh. Mahilig mamuna ng selfish at self centered na tao. Paano, self centered siya eh. Haha... Kaya puro puna kasi gusto nya lahat ng bagay umaayon sa kanya. Medyo traydor din. backstabber. mabait sa harap mo, pagtalikod, yun na. Pag meron kang nagawang hindi nya gusto, magagalit na at pagbabantaan ng bolo nya. Maangas din to. Tapos ito, mahilig to mamahiya ng tao sa neighborhood. May mga ilang tao na ngang nagreklamo sa kanya eh. Pero siyempre, magaling makisama, plastik nga eh, maraming kaibigan.


Meron pa pala, si G3. Pero epal lang to.


So ito yung G-Force na tinatawag. Magaling mamuna, bobo naman.


Sensya na sa mga katropa ng G-Force na to, nadamay pa kayo. Eh kasi, kayo lagi pinapang sanggalang ng mga to eh.





Disclaimer: Ang tamaan, tsk, alam na! Naisip ko lang to habang nasa jeep at kathang isip ko lang. Pag tinamaan ka, uhm, magisip ka na. Baka isa ka sa mga yan. :)

Ito yung natutunan ko eh. Pagkaclassify. Types of "G"

3K

Speechless...


Wala talaga akong masabi.. Hehe.. Actually, nawala ako ng 1 week sa net. Sobrang nanghihinayang ako sa napalevel up na mafia, mga kita sa rakets. Bwisit na smart bro yan, hanggang ngayon, nakikigamit pa ako ng net dahil walang net sa bahay.

Anyways, tama na yung ganyang mga bagay. Kukwento ko nalang yung nangyari the day before and the day ng race.

MWF kami nagpapraktis sa pagtakbo sa 42Km Relay Race. Meron kasing 20 members. So dahil nga relay, pasa-pasahan. Ang bawat tao ay tatakbo ng 2 kms. Ang pinakalast ay tatakbo ng 4 km.

Bilang practice, tumatakbo kami sa oval ng PUP, 10 times. Siyempre, paguwi, tulog agad. O pagod.

Actually sa mga practices, di ako nababagot, naiinis o whatsoever kahit pawis na pawis na ako at pagod pa.

Dumating ang saturday. Kinailangan ko magbakot bakot ng ilang gamit para mag overnight kanila Leo. Sabay sabay kasi kaming pupunta sa Quirino Grandstand.

Nakarating naman kami ng matiwasay sa Quirino Grandstand. 3:30 kasi ang calltime. Puro paepal sa camera, picture at kung ano ano nalang ginawa namin.

Bago magsimula ang race, nagkaroon ng ilang discrepancies. Ang registered kasi sa amin ay 42K Relay Race. Ang kaso, sinabi ng aming coordinator na baka mahirapan kami dito dahil hindi kami na-brief. So, pinatakbo nya kami sa 3K. Ang problema, ayaw kami tanggapin sa 3K dahil nga iba ang pagkakaregister sa amin. Pumunta kami sa kanilang "Help Desk". Medyo napahintay kami ng matagal. Kala namin, wala nang mangyayari sa lahat ng mga practices namin. Luckily, meron nagassist.

Nakapasok naman kami. Siyempre, nung nagsimula ang race, medyo mabagal muna at bumilis ng bumilis. Para sa akin, achievement na natapos ko ang race. Di ako nakaramdam ng pagod at feeling ko ay full of energy pa ako. :)


Ahm, nais ko palang magpasalamat unang una siyempre sa diyos, sa mga magulang ko, uhm, sa mga sumuporta, nagbigay ng moral support, kay sir nero (kahit di kami sinama sa kanyang status message :)), at sa lahat ng tumulong.


Feeling ko, next time, "Takbo para sa Quirino Grandstand" na ang gagawin. Ang kalat kasi eh,

Anyways, part nanaman to ng history ng buhay ko. Ang first time na pagsali sa International Marathon na ginanap ngayong November 8.