Anyo Isa

Nagkaroon ng pagsasanay sa paghawak ng sandata, ang arnis, isang uri ng Pilipinong martial art. Ngunit hindi tungkol dito ang aking post. Tungkol ito sa ilang kaganapan matapos at bago ang pagsasanay.

Bago ang lahat, irerelate ko muna ang istoryang ito...

Ang istoryang ito ay tungkol sa isang kura, na nagnganalang Padre Dominador, at ang dalagang si Clara.

Nuong nasa sekondaryang pagaaral sila Dominador at Clara, merong namumuong pagtitinginan sa kanilang dalawa. Hinihintay ni Clara ang pagtatapat ni Dominador. Si Dominador naman ay naghihintay ng tamang pagkakataon para magkaroon siya ng siguradong pasya at mabuti ang kalalabasan. Naging sikat si Dominador. Nakilala siya sa kanyang talento sa sining, pagawit at iba pa. Sumikat din siya dahil sa kanyang talino at nakilala siya ng buong paaralan dahil sa mga dinala nyang karangalan para dito. Lingid sa kaalaman nya, mayroong matagal nang manliligaw si Clara. Inayawan na ito ni Clara ngunit napagtanto nya na balikan na lamang ang manliligaw na ito na si Nostradamaso. Ilang linggo na lang ang hinihintay ni Dominador para magtapat kay Clara ay nalaman nya na si Clara na at si Nostradamaso. Sa sobrang lungkot at pighati ni Dominador, iniwan nya ang lahat at pumasok sa seminaryo.

Sa loob ng seminaryo, tinuon nya ang kanyang buong atensyon sa diyos at kung saan saang relihiyosong bagay. Natapos ang kanyang pagaaral at siya ay naging isang pari sa isang bayan. Tinawag siyang Padre Ador. Isang araw, naimbitahan siyang magmisa sa kanilang paaralan bilang panimula ng alumni homecoming ng kanilang batch. Naroon sila Clara at Nostradamaso. Naroon din ang ilang mga kaklase nya at kahit kamagaral dati. Gusto nya sana banatan sa sermon si Nostradamaso ngunit naisip nya na hindi ito makabubuti. Una, madadamay ang ibang nakikinig at interesado sa kanyang sermon at kanyang sasayangin para lamang sa isang tao at ikalawa, masisira ang solemnity ng misa. Naisip nya na hayaan na lamang ang lahat at nagpatuloy siya sa pagmimisa.



Anyways, sa ngayon, merong isang malaking epal na nageexist. Actually noon pa siya nageexist. Palagi din siyang laman ng aking mga post ngunit ngayon naisip ko magpost nanaman dahil nakita ko nanaman ang kanyang mapanlibak na tingin na tila tingin ng diablo na galit na galit. Itatago natin siya sa codename na Mr. Blow. Si Mr. Blow, noon pa man ay wala nang magawa sa buhay. Mataas ang pangarap, hambog, walang pakialam sa pakiramdam ng iba, walang pakialam at makasarili. Gahaman pa. Hindi mahirap si Mr. Blow. Katunayan, isa siya sa mga mayayaman ngunit sadyang sukdulan lang ang kanyang kaganiran at kasakiman. Kung sino man si Mr. Blow, hintayin mo lang at darating ang panahon na titira ka sa loob ng comfort room.


The Classroom Case

Base sa ilang kasabihan, sarado na ang kaso. Pero gaya nga ng nasabi ko, kahit napapansin ko na si Haydn nga talaga ang tinutukoy ni Marie, kailangan lagi ng Vintage Spy ang confirmation ni Marie para tuluyang maisara ang kaso. Sa ngayon, si Haydn ang top suspect.


Bukas may test pa, kailangan ko pang magaral. Till here na lang siguro muna dahil tinatamad na rin ako magpost pa.

Sa Panaginip na lang pala kita maisasayaw

Ngayong araw na ito...

Wala pa ring humpay ang ilan sa aking mga kaklase sa pagpapatugtog ng "Ang Huling El Bimbo". Tapos normal naman ang lahat sa umaga except sa mga maliliit na changes na nagaganap. Mahirap mag cope up. Especially kapag all the time, ang inisip mo is puro despair and kawalan ng pagasa. Hindi nga naman magkaroon ng pagasa, ang mahirap ay sumobra sa pagasa na kung minsan sa sobrang pagasa na nasa iyo, mahirap nang abutin. Kailangan nating tanggapin ang katotohanan. Kahit mahirap. Laging ganyan ang script ko sa mga humihingi ng tulong sa problema, sa kung ano ano pa. Ngunit ngayong ako ang may problema, kahit ilang beses ko ito sabihin sa sarili ko, parang napakahirap. Parang napakahirap isipin, i-surpass ng problema kahit sabihin na nating may mga kasama ka. Hindi madali. Siguro sa ngayon, hindi ko alam ang iaadvice ko sa sarili ko...

"My friends keep telling me, that if you really love her, you've got to set her free."

Kung susuriin, siguro normal ang lahat. Walang pagbabago. Ako pa rin yung taong nakilala nila na masayahin, maingay at madaldal. Pero deep inside, and siguro nakikita naman ng iba sa mata ko na hindi yun ang nasa isip ko ngayon. Hindi joke, hindi kaligayahan ang iniisip ko. Lingid sa kaalaman ng lahat, lingid sa tingin ng marami, everytime na nagiisa ako, I always think of that involuntary. Ayoko na. Pero lagi akong dinadalaw sa aking pagiisa. Tila isang multo na ayaw umalis at patuloy sa pagpaparamdam na lalo kong ikinalulungkot. Doble, triple at libong beses na pagbagsak.

"I don't want to remember, the things we use to do, all the things that reminds me of you."

Hindi ganun kadali makalimot, especially if that person means a lot to you. Tapos halos araw-araw meron kang natatanggap na balita. Tulad ngayong gabi, meron nanaman akong natanggap na balita, tapos talo nanaman. Di ko na alam. Alam mo yung tipong dito na nga lang umikot ang lahat, ito ang dahilan ng lahat at dito mo ibinuhos ang lahat tapos yung lahat na binigay mo, pinasa sa iba. Tsk, tsk, tsk.

"Hanggang kailan magdurusa makita ka sa piling niya hanggang kailan pagmamasdan ika'y masaktan; sana ay nalalaman mo na may nagmamahal sa 'yo heto lang ako."

Siguro, kahit sabihin kong isasara ko na ang kabanata na ito ng buhay ko, kahit siguro sabihin ko na tatapusin ko na ang nobelang ito at gagawa muli ng panibagong nobela, alam ko na matatagalan o mahihirapan akong lagyan ng katagang "Wakas" ang dulo ng libro at mahihirapan gumawa muli ng panibagong nobela. Isang masayang panimula at malungkot na katapusan ang nangyari sa aking nobela. Alam ko sa sarili ko, at siguro alam rin ng iba, na sarado na talaga. Wala nang pagasa ang isang katulad ko. Makahanap ka man muli, baka mawala pa. Wag ka na lang maghanap at maghintay sa kung ano ang darating. Kung wala mang dumating, siguro iyon talaga ang nakalaan para sa akin at iyon ang nararapat para sa akin.

"Hindi ko na hinahangad ang yaman sa mundo, pagmamahal mo lang ang tanging hinahanap ko."

Kahit sabihin kong tapos na, wala na, tama na, sa tuwing naririnig ko ang katotohanan, sa tuwing nakikita ko ang nangyayari, sa tuwing nasasambit sa akin ang mga kaganapan nitong mga huling araw, tila isang bangungot na kailanman hindi na sisikatan ng umaga. Tahimik lang ako, pero hindi ako tanga. Hindi lang ako masalita at expressive sa kung ano man ang iniisip ko. Naniniwala kasi ako na lahat ng bagay, mayroong tamang panahon. Ngunit bago pa man dumating ang tamang panahon, wala na yung bagay na pinaglaanan mo. Hindi ko naman nais na makuha ang lahat, dahil para sa akin, siya lang ang lahat.

"At kung hindi man dumating sa atin ang panahon, na ako ay mahalin mo rin"

Ang tangi kong dapat gawin ngayon, tanggapin. Iyon na iyon. Nangyari na at magpapatuloy ito, maligaya sila, walang tutol ang iba, sino nga ba ako para sirain ang katiwasayan ng isang pagsasama? Alam ko na darating naman ang panahon na ang mismong pagkakataon na rin ang magpapakita ng katotohanan at hindi ko na kailangang pangunahan ang panahon. Sa pagkakataong panahon ang magpaliwanag ng lahat, maaring wala na ako ngunit ang mahalaga, ay nalaman pa rin ito. Hindi na rin ako makikialam o makikiepal pa pagka't magmumukha akong siraulong naghahabol. Aminin na natin na mahalaga siya, ngunit minsan, kinakailangan mong magpalipad ng kalapati para bigyan itong laya. Maging masaklap man para sa iyo ang kanyang paglisan, ang tangi mo na lang magagawa ay maging maligaya na siya'y masaya sa pagpagaspas ng kanyang mga pakpak at paghahanap ng bagong masisilungan.

"I'll just keep on dreaming till my heartaches ends."

Siguro, kung nais kong buksan muli ang aking natapos na nobela, sasariwain ko na lamang ang masasayang tagpo dito. Ang mga tagpo kung saan lubos ang aking kaligayahan, mga pagkakataong nagkakaroon ng komunikasyon ang dalawang tauhan, mga pangyayaring hindi ko pinakita ang kaligayahan ng lead character sa taong sinisinta nya. Iyon na lamang ang paraan upang maibsan ang aking kalungkutan. Magkagayunman, alam ko na sa tuwing babalikan ko ang masasayang alaala ng aking nobela, isang pagsisisi din ang madarama ko. Ngunit sabi nga nila, "Kung hindi uukol, hindi bubukol" at kahit siguro na ginamit ko ang oportunidad at pagkakataon, maaring matapos ng maaga ang nobela ko. Masaklap man ang kinahinatnan ng nobela, kung babalikan naman ang mga naunang kabanata, maaalala ang lahat ng kaligayahan na nakapaloob dito.

"Kung sakaling, iwanan ka nya, wag kang magalala, may nagmamahal sayo, nandito ako."

Hindi pang habang buhay na nandito ako. Darating at darating ang panahon matatapos ang taon, matatapos ang susunod na taon at magkakaroon tayo ng kanya kanyang patutunguhang daan base sa ating mga pangarap. Pero tulad ng dati, kung sakaling naging malupit sa iyo ang tadhana, wag mo lang kalimutan na mayroong taong nakatayo at nagmamasid sa iyo. Laging nandyan sakaling kailanganin mo. Wala man ako ng kahambugan at lakas ng loob tulad ng iba, meron akong pagtitiis, paghihintay at pagninilay nilay na kakaunti lang ang mayroon.

Siguro nga, "Lahat ng pangarap ko'y bigla lang natunaw, sa panaginip na lang pala kita maisasayaw."

Everyone except TRAITORS

"Hindi lahat ng inaakala mo ay tama, minsan nagdadamit ng pagkukunwari ang tama."

This is not about the infiltrator case, this is not about any case. This is about the Vintage Spy itself.

Kagaya ng nabalita kahapon, bumagsak na ng tuluyan ang Vintage Spy. Napagisip isip ni Arsene na kung magpapatalo siya at hahayaang tuluyang bumagsak ang detective agency, mayroong mga siraulong maliligayahan at matutuwa. Dahil dito, sa tulong ng ilan sa kanyang mga ally, muli nyang itinatag ang Vintage Spy Investigation.

It will never fail. Parang sa Captain Nguso, Namatay man, nagbalik ito at magcoconquer.

Tama na, baka mawasak ko yung keyboard...


The Classroom Case

Umiigting na ang pagalam sa kaso. Alam ni Marie na under surveillance siya. Naisip ng Vintage Spy na bakit pa nya dapat guluhin ang buhay ni Marie. Malalaman din naman nya ito thru silent spying. Dahil dyan, merong ilang proofs na nakuha ang Vintage Spy.

Paulit ulit na dineny ni Haydn ang relasyon nila ni Marie. Ngunit si Marie, sinabi man nya na wala, ayaw na nyang buksan ang topic na ito. So tumahimik na ang Vintage Spy. The night ended with still the "only clue".

Dumating ang kinabukasan, merong something. Nagpadala pala ng pang grupong mensahe si Marie. At ilan lang ang hindi nakatanggap nito. Sa mga suspek ang mga di nakatanggap ay sina Roan, Crisostomo, GI at si Fredo. Nakatanggap naman si Haydn, si Bok. Kanselado na sa mga suspek si Emmanuel. Si Roan, di nakatanggap dahil di na siya aktibo sa kanyang network, meron na siyang bagong network. Si GI ay hindi nakatanggap dahil wala siyang cellphone. Si Fredo ay di nakatanggap dahil smart siya. Tanging si Crisostomo na existing ang di nakatanggap. Ngunit nung bandang gabi, nakatanggap din naman ng mensahe si Crisostomo.

Hindi matibay na ebidensya kung may koneksyon ang di pagkatanggap ng mensahe sa pagiging si Crisostomo ang suspek. Kung susuriin, maaring hindi lamang isinama ni Marie ang pangalan ni Crisostomo sa padadalhan dahil na rin sa di nya alam kung buhay pa ang network nito. Ngunit sa kabilang dako, maaring di nya pinadalhan si Crisostomo dahil umiiwas siya o nahihiya siya dito. Pinakamalaking tsansa pa rin ang suspek kay Haydn. Una dahil na rin sa mga katanungan ni Marie at ilan sa mga pagaalam ni Marie sa paguusap ukol kay Haydn.

Ngayong tanghali, isang impormante ang nagsabi na nagbitiw si Marie ng pangungusap na, "What if di siya nagexist?"

May dalawang pagpapaliwanag ang pangungusap na ito. Sa literal na pahayag, maaring sabihin na di totoo ang "Bigfoot" na tinatawag nila. Isa itong pagdedeny tulad na lamang ng ilang kaso na nahawakan ng Vintage Spy na sinabi na "hindi nageexist." Ayoko magbigay ng kaso dahil may konek ito sa Vintage Spy. Sa isa pang pananaw, kung saan nagkaroon ng representasyon si Marie sa "DI SIYA NAGEXIST", maari itong magturo sa isang suspek. Ang suspek kasing ito ang nagbigay ng ganoong pahayag kamakailan lamang.

Sa ngayon, walang malinaw na suspek. Magulo, maraming malaki ang paa. Pero gaya nga ng sabi ko, ayoko na makaabala ito sa buhay ni Marie.


Saka na uli ako magpopost, gagawa pa ako ng assignment...